ALSO SPRACH ZARATHUSTRA

Da Zarathustra hadde tatt avskjed med den by som sto hans hjerte nær, ble han fulgt på vei av en stor skare som kalte seg hans disipler. Ikke langt fra byen kom de til en korsvei: da sa Zarathustra at han ville fortsette ensom, for han var av dem som elsket å gå alene. Men hans disipler rakte ham til avskjed en stav; fra dens gylne håndtak slynget en slange seg om solen. Zarathustra gledet seg over staven og støttet seg til den; så talte han til sine disipler og sa:

When Zarathustra had taken leave of the town to which his heart was attached, the name of which is "The Pied Cow, " there followed him many people who called themselves his disciples, and kept him company. Thus came they to a crossroad. Then Zarathustra told them that he now wanted to go alone; for he was fond of going alone. His disciples, however, presented him at his departure with a staff, on the golden handle of which a serpent twined round the sun. Zarathustra rejoiced on account of the staff, and supported himself thereon; then spake he thus to his disciples:

Post kiam Zaratuŝtra adiaŭis la urbon, kiun amis lia koro kaj kiu havas la nomon "la bunta bovino", sekvis lin multaj kiuj nomis sin liaj lernantoj, kaj lin akompanis. Tiel ili venis sur vojkrucon: jen al ili diris Zaratuŝtra, ke plu li volas iri sola; ĉar li amis la soliron. Sed liaj lernantoj adiaŭe donis al li bastonon, sur kies ora [tenilo] serpento serpentumis ĉirkaŭ la suno. Zaratuŝtra ĝojis pro la bastono kaj apogis sin sur tio: poste li parolis tiel al siaj disĉiploj:

Lorsque Zarathoustra eut pris congé de la ville que son coeur aimait, et dont le nom est "la Vache multicolore", - beaucoup de ceux qui s'appelaient ses disciples l'accompagnèrent et lui firent la reconduite. C'est ainsi qu'ils arrivèrent à un carrefour: alors Zarathoustra leur dit qu'il voulait continuer seul la route, car il était ami des marches solitaires. Ses disciples, cependant, en lui disant adieu, lui firent hommage d'un bâton dont la poignée d'or était un serpent s'enroulant autour du soleil. Zarathoustra se réjouit du bâton et s'appuya dessus; puis il dit à ses disciples:

Cuando Zaratustra se hubo despedido de la ciudad que su corazón amaba y cuyo nombre es: «La Vaca Multicolor» - le siguieron muchos que se llamaban sus discípulos y le hacían compañía. Llegaron así a una encrucijada: allí Zaratustra les dijo que desde aquel momento quería marchar solo, pues era amigo de caminar en soledad. Y sus discípulos le entregaron como despedida un bastón en cuyo puño de oro se enroscaba en torno al sol una serpiente. Zaratustra se alegró del bastón y se apoyó en él; luego habló así a sus discípulos.

Quando Zarathustra ebbe preso congedo dalla città, che era cara al suo cuore e il cui nome era "La vacca variopinta", lo seguirono molti che si dicevano suoi discepoli, e lo scortarono. Così giunsero ad un crocevia: là Zarathustra disse loro che ormai voleva andare solo; poiché era amico dei cammini solitari. Ma i suoi discepoli gli offrirono, nel congedo, un bastone, la cui impugnatura d'oro raffigurava un serpente attorcigliato intorno al sole. Zarathustra fu lieto del bastone e vi si appoggiò; poi parlò così ai suoi discepoli:

Когда Заратустра простился с городом, который любило сердце его и имя которого было "Пестрая корова", последовали за ним многие, называвшие себя его учениками, и составили свиту его. И так дошли они до перекрестка; тогда Заратустра сказал им, что дальше он хочет идти один: ибо он любил ходить в одиночестве. Но ученики его на прощанье подали ему посох, на золотой ручке которого была змея, обвившаяся вокруг солнца. Заратустра обрадовался посоху и оперся на него; потом он так говорил к своим ученикам:

Коли Заратустра попрощався з містом, яке припало йому до серця й ім'я якому було Ряба Корова, то разом з ним рушило багато тих, що називали себе його учнями і супроводжували його. Так дійшли вони до роздоріжжя; тут Заратустра сказав їм, що далі хоче піти сам, бо любить ходити сам. На прощання учні подали йому патерицю, на золотому руків'ї якої була обкручена навколо сонця змія. Заратустра зрадів патериці і сперся на неї; потім він мовив до учнів своїх так:

Gdy Zaratustra pożegnał miasto, ku któremu skłonne było serce jego, miasto, zwane "pstrą krową" - podążyli za nim ci, co się uczniami jego zwali, liczną towarzysząc mu drużyną. Doszli tako do rozstaju dróg: wówczas rzekł Zratustra, iż dalej samotny pójść pragnie, jako że umiłował był chadzanie samotne. Uczniowie wręczyli mu na pożegnanie posoch, w którego złotej rękojeści wił się wąż wokół słońca. Zaratustra uradował się posochowi i wsparł się na nim; poczem zwrócił się temi słowy do drużyny uczniów swoich:

Když se Zarathustra rozloučil s městem, jemuž bylo nakloněno jeho srdce a jehož jméno zní: "Pestrá kráva" - šlo za ním mnoho těch, kdož se zvali jeho žáky, a vyprovázeli ho. Tak přišli ke křižovatce: i pravil jim Zarathustra, že odtud půjde sám; neboť byl přítelem osamělé chůze. Jeho žáci mu však na rozloučenou podali hůl, na jejíž zlaté rukojeti se had ovíjel kolem slunce. Zarathustra se radoval z holi a opíral se o ni; poté promluvil k svým žákům těmito slovy:

Ked' sa Zarathustra rozlúčil s mestom, ktoré mu prirástlo k srdcu a ktorého meno je „pestrá krava" - išlo za ním mnoho tých, čo sa volali jeho žiakmi, a vyprevádzali ho. Tak prišli na križovatku: tu im Zarathustra povedal, že d'alej chce íst' sám; lebo bol priatel'om chôdze osamote. Jeho žiaci mu na rozlúčku podali palicu so zlatou rukovät'ou, na ktorej sa okolo slnka ovíjal had. Zarathustru potešila palica a oprel sa o ňu; potom takto vravel k svojim žiakom:

Kuomet Zaratustra tam miestui, kuriam širdis jo prielankumą jautė ir vardas jo "Žalmargė karvė" buvo, sudie pasakė, jam sekė iš paskos daugybė tų, kas mokytiniais jo save vadino, ir jie sudarė jo palydą. Taip žengdami jie kryžkelę priėjo: tada Zaratustra pasakė, jog jis dabar jau vienas eit norėtų; jis mėgo visad vaikščiot vienas. O mokytiniai jo - prisiminimui jam dar lazdą dovanojo, kurios auksinę rankeną dabino aplinkui saulę susirangiusi gyvatė. Zaratustra lazda šia džiaugės ir, jąja pasirėmęs, paskui štai taip į juos prakalbo: