ALSO SPRACH ZARATHUSTRA

I mellomtiden falt aftenen på, og mørket senket seg over markedsplassen: da dro folk hver til sitt, for selv nysgjerrighet og redsel mettes til slutt. Men Zarathustra satt på jorden ved siden av den døde nedsunket i tanker: slik satt han og glemte tid og sted. Men endelig ble det natt, og en iskald vind vekket den ensomme. Da reiste Zarthustra seg og sa til sitt hjerte:

Meanwhile the evening came on, and the market-place veiled itself in gloom. Then the people dispersed, for even curiosity and terror become fatigued. Zarathustra, however, still sat beside the dead man on the ground, absorbed in thought: so he forgot the time. But at last it became night, and a cold wind blew upon the lonely one. Then arose Zarathustra and said to his heart:

Dume vesperiĝis, kaj la foiro kaŝiĝis en mallumo: jen foriris la popolo, ĉar eĉ scivolo kaj timo laciĝas. Zaratuŝtra male sidis apud la mortinto sur la tero kaj dronis en pensoj: tiel li forgesis la tempon. Pine tamen noktiĝis, kaj malvarma vento blovis sur la solulo. Jen Zaratuŝtra leviĝis kaj diris al sia koro:

Cependant le soir tombait et la place publique se voilait d'ombres: alors la foule commença à se disperser, car la curiosité et la frayeur mêmes se fatiguent. Zarathoustra, assis par terre à côté du mort, était noyé dans ses pensées: ainsi il oubliait le temps. Mais, enfin, la nuit vint et un vent froid passa sur le solitaire. Alors Zarathoustra se leva et il dit à son coeur:

Entretanto iba llegando el atardecer, y el mercado se ocultaba en la oscuridad: el pueblo se dispersó entonces, pues hasta la curiosidad y el horror acaban por cansarse. Mas Zaratustra estaba sentado en el suelo junto al muerto, hundido en sus pensamientos: así olvidó el tiempo. Por fin se hizo de noche, y un viento frío sopló sobre el solitario. Zaratustra se levantó entonces y dijo a su corazón:

Frattanto scese la sera, e il mercato s'avvolse d'ombra: e la gente cominciò ad andarsene, perché anche la curiosità e l'orrore si stancano. Ma Zarathustra sedeva accanto al morto che giaceva in terra, immerso in pensieri: per modo che aveva dimenticato il tempo. Infine si fece notte, e un vento freddo soffiò sul solitario. Allora Zarathustra si alzò e disse al suo cuore:

Тем временем наступил вечер, и базарная площадь скрылась во мраке; тогда рассеялся и народ, ибо устают даже любопытство и страх. Но Заратустра продолжал сидеть на земле возле мертвого и был погружен в свои мысли: так забыл он о времени. Наконец наступила ночь, и холодный ветер подул на одинокого. Тогда поднялся Заратустра и сказал в сердце своем:

Тим часом звечоріло, базар поринув у темряву, і люди порозходились, бо стомлюються навіть цікавість і страх. А Заратустра все ще сидів на землі біля мертвого, заглиблений у роздуми,— так забув він про час. Нарешті настала ніч, і холодний вітер повіяв на цього самотнього чоловіка. Тоді підвівся Заратустра і сказав до серця свого:

Tymczasem wieczór nadszedł i ciemność zaległa rynek; wówczas rozbiegł się lud, gdyż nawet i ciekawość wraz z przerażeniem nużą się wreszcie. Zaratustra jednak, zatopiony w myślach, siedział przy trupie na ziemi, zapomniał o czasie. Wreszcie nastała noc i mroźny wiatr owiał samotnika. Wonczas podjął się Zaratustra z ziemi i rzekł do swego serca:

Zatím nadešel večer a tržiště se skrylo v temnotu: tu lid zmizel, neb i zvědavost a hrůza se unaví. Zarathustra však seděl na zemi vedle mrtvého a byl ponořen do myšlenek: tak zapomněl času. Posléze však nastala noc a studený vítr ovál osamělého. Tu se Zarathustra zdvihl a pravil srdci svému:

Medzitým nastal večer a trhovisko sa ponorilo do tmy: l'ud sa rozišiel, lebo aj zvedavost' a hrôza sa unaví. Zarathustra však sedel na zemi vedl'a mŕtveho zahĺbený do myšlienok: tak zabudol na čas. Postupne však nastala noc a studený vietor fúkal na osamelého. Tu sa zdvihol Zarathustra a povedal k svojmu srdcu:

Tuo tarpu temti jau pradėjo ir tuoj visa aikštė tamsoj paskendo: minia greit išsiskirstė, nes juk ir siaubas, ir smalsumas - ir tie pavargsta. Tiktai Zaratustra ant žemės prie lavono dar sėdėjo, giliai paskendęs mintyse: taip laiką jis užmiršo. Bet štai jau ir naktis atėjo, ir vėjas papūtė žvarbus per aikštę. Zaratustra iškart pakilo ir šitaip mintyse sau tarė: