ALSO SPRACH ZARATHUSTRA

Ved byporten møtte han graverne: de lyste ham opp i ansiktet med fakkelen, og de gjenkjente Zarathustra og spottet ham. "Zarathustra sleper den døde hund bort: godt er det at Zarathustra er blitt graver! Våre hender er for rene for en slik stek. Zarathustra vil vel stjele denne godbit fra djevelen? Godt, vel bekomme! Hvis bare ikke djevelen er en bedre tyv enn Zarathustra! - han stjeler dem begge, han eter dem begge!" Og de lo og stakk hodene sammen.

At the gate of the town the grave-diggers met him: they shone their torch on his face, and, recognising Zarathustra, they sorely derided him. "Zarathustra is carrying away the dead dog: a fine thing that Zarathustra hath turned a grave-digger! For our hands are too cleanly for that roast. Will Zarathustra steal the bite from the devil? Well then, good luck to the repast! If only the devil is not a better thief than Zarathustra! — he will steal them both, he will eat them both!" And they laughed among themselves, and put their heads together.

Ĉe la pordo de la urbo renkontis lin la enterigistoj: ili lumigis per la torĉo lian vizaĝon, rekonis Zaratuŝtran kaj lin mokis tre. "Zaratuŝtra portas la mortintan hundon for; ĝoju, ke Zaratuŝtra iĝis enterigisto! Ĉar niaj manoj estas tro puremaj por ĉi tiu aferaĉo. Ĉu Zaratuŝtra volas ŝteli la manĝaĵon al la diablo? Nu ek provu! Kaj bonan apetiton! Se nur la diablo ne estas pli bona ŝtelisto ol Zaratuŝtra! — li ilin ambaŭ ŝtelos kaj formanĝos!" Kaj ili ridis kune kaj kunigis la kapojn.

A la porte de la ville il rencontra les fossoyeurs: ils éclairèrent sa figure de leur flambeau, reconnurent Zarathoustra et se moquèrent beaucoup de lui. "Zarathoustra emporte le chien mort: bravo, Zarathoustra s'est fait fossoyeur! Car nous avons les mains trop propres pour ce gibier. Zarathoustra veut-il donc voler sa pâture au diable? Allons! Bon appétit! Pourvu que le diable ne soit pas plus habile voleur que Zarathoustra! - il les volera tous deux, il les mangera tous deux!" Et ils riaient entre eux en rapprochant leurs têtes.

A la puerta de la ciudad encontró a los sepultureros: éstos iluminaron el rostro de Zaratustra con la antorcha, lo reconocieron y comenzaron a burlarse de él. «Zaratustra se lleva al perro muerto: ¡bravo, Zaratustra se ha hecho sepulturero! Nuestras manos son demasiado limpias para ese asado. ¿Es que Zaratustra quiere acaso robarle al diablo su bocado? ¡Vaya! ¡Suerte, y que aproveche! ¡A no ser que el diablo sea mejor ladrón que Zaratustra! - ¡y robe a los dos, y a los dos se los trague!» Y se reían entre sí, cuchicheando.

Alla porta della città, si imbatté nei becchini: essi gli misero le fiaccole vicino al volto, riconobbero Zarathustra e lo schernirono: "Zarathustra porta via il cane morto: bene, Zarathustra è divenuto un becchino! Le nostre mani sono troppo pulite per questo arrosto. Forse Zarathustra vuoi sottrarre al diavolo il suo boccone? Va bene così! Buon appetito! Purché il diavolo non sia un ladro migliore di lui! Allora li acchiappa entrambi e se li mangia!" E ridevano tutti insieme e complottavano.

У ворот города повстречались ему могильщики; они факелом посветили ему в лицо, узнали Заратустру и много издевались над ним: "Заратустра уносит с собой мертвую собаку: браво, Заратустра обратился в могильщика! Ибо наши руки слишком чисты для этой поживы. Не хочет ли Заратустра украсть у черта его кусок? Ну, так и быть! Желаем хорошо поужинать! Если только черт не более ловкий вор, чем Заратустра! – Он украдет их обоих, он сожрет их обоих!" И они смеялись и шушукались между собой.

Біля міської брами трапилися йому гробарі. Вони присвітили Заратустрі смолоскипами в обличчя, впізнали його й заходилися насміхатися з нього. — О, Заратустра несе мертвого собаку! Це добре, що Заратустра став гробарем! Бо наші руки надто чисті для цього стерва. Чи не збирається Заратустра поцупити в чорта його поживу? Та бери вже! Смачно тобі повечеряти! Коли тільки чорт не кращий злодій, аніж Заратустра! Він ще поцупить і зжере їх обох! Отак гробарі сміялись і перемовлялися між собою.

U wrót miejskich zaczepili go grabarze: zaświeciwszy pochodnią w twarz, poznali Zaratustrę i szydzili z niego. "Zaratustra wynosi zdechłego psa: pięknie, że Zaratustra stał się grabarzem! Gdyż nasze ręce są, jak na tę pieczeń, za czyste. Pragnież Zaratustra dyabłu kąsek jego ukraść? Powodzenia! I szczęśliwej wieczerzy! Bodaj jednak, że dyabeł lepszym jest złodziejem od Zaratustry! - porwie ich obu, pożre ich obu!" I śmiali się tak społem i szeptali ze sobą.

U městské brány ho potkali hrobaři: posvítili mu pochodní do tváře, poznali Zarathustru a nadmíru se mu smáli. "Zarathustra odnáší zdechlého psa: sláva, že se Zarathustra stal hrobařem! Neboť naše ruce jsou příliš čistotné pro tuto pečeni. Chce snad Zarathustra ukrásti ďáblu jeho sousto? Ať jde k duhu! A dobrého zažití! Jenom není-li ďábel lepší zloděj než Zarathustra! - oba je ukradne, oba je pozře!" A smáli se spolu a šuškali.

Pri mestskej bráne ho stretli hrobári: posvietili mu fakl'ou do tváre, spoznali Zarathustru a vel'mi sa z neho smiali: „Zarathustra odnáša zdochnutého psa: to je krása, Zarathustra sa stal hrobárom! Lebo naše ruky sú príliš čisté pre taký kúsok. To azda chce Zarathustra ukradnút' diablovi jeho pochút'ku? Nech mu padne na úžitok! A dobrú chut'! Len či nieje diabol lepší zlodej ako Zarathustra! - oboch ich ukradne, oboch zožerie!" A smiali sa vospolok s hlavami dokopy.

Prie miesto vartų jis sutiko du duobkasius beeinant: apšvietę fakelu jam veidą ir atpažinę Zaratustrą, jie ėmė tyčiotis iš jo baisiausiai. "Zaratustra štai išneša negyvą šunį: puiku, kad duobkasiu jis tapo! Per švarios mūsų rankos tą maitą čiupinėti. O gal Zaratustra pavogt iš velnio jojo kepsnį nori? Na ką gi! Gero apetito! Tik velnias ar nėra vagis gudresnis ir už Zaratustrą! - Jis juk abu pavogs, abu sau suvarys į gerklę!" Nusikvatojo duobkasiai, artyn suglaudę galvas.