ALSO SPRACH ZARATHUSTRA

Og er jeg høyt oppe, så er jeg alltid alene. Ingen taler til meg; frosten og ensomheten får meg til å skjelve. Hva vil jeg da i høydene?

I change too quickly: my to-day refuteth my yesterday. I often overleap the steps when I clamber; for so doing, none of the steps pardons me.

Transformiĝas mi tro rapide: mia hodiaŭo malpruvas mian hieraŭon. Mi transsaltas ofte la ŝtupojn, dum mi leviĝas, — tion al mi neniu Ŝtupo pardonas.

Je me transforme trop vite: mon présent réfute mon passé. Je saute souvent des marches quand je monte, - c'est ce que les marches ne me pardonnent pas.

Tú has dicho la verdad, Zaratustra. Desde que quiero elevarme hacia la altura ya no tengo confianza en mí mismo, y ya nadie tiene confianza en mí, - ¿cómo ocurrió esto?

Io mi muto troppo rapidamente: il mio oggi distrugge il mio ieri. Spesso salto i gradini mentre salgo, e questo i gradini non me lo perdonano.

Я меняюсь слишком быстро: мое сегодня опровергает мое вчера. Я часто перепрыгиваю ступени, когда поднимаюсь, – этого не прощает мне ни одна ступень.

Я надто швидко іншим стаю: мій сьогоднішній день заперечує день мій вчорашній. Ступаючи вгору, я часто перестрибую через сходинку, і цього не дарує мені жодна сходинка.

Przeobrażam się zbyt szybko: moje dziś obala moje wczoraj. Przeskakuję często stopnie, wspinając się wzwyż; - tego mi żaden stopień nie wybacza.

"Děls pravdu, Zarathustro. Sám sobě již nevěřím od té doby, co směřuji do výšky, a nikdo mi již nevěří - jak jen se to děje?

Vel'mi rýchlo sa mením: môj dnešok popiera môj včerajšok. Často preskakujem schody, ked' stúpam hore, - to mi žiaden schod neodpustí.

Per greit galbūt keičiuosi: manoji ši diena paneigia mano vakarykščią. Dažnai aš peršoku pakopas, kuomet lipu į viršų,- o to jokia pakopa neatleidžia.