ALSO SPRACH ZARATHUSTRA

Så gikk Zarathustra igjen to timer gjennom natten og lot trøstig stjernene vise vei: for han var en vant nattevandrer og elsket å se alt sovende i ansiktet. Men da morgenen grydde, fant Zarathustra seg igjen langt inne i en skog, og ingen sti viste vei. Da la han den døde til rette i et hult tre over sitt hode, for han ville beskytte ham mot ulvene, og selv la han seg på mosen ved treets fot. Og straks sovnet han inn, trett på legemet, men rolig til sinns.

Thereafter Zarathustra again went on for two hours, trusting to the path and the light of the stars: for he was an experienced night-walker, and liked to look into the face of all that slept. When the morning dawned, however, Zarathustra found himself in a thick forest, and no path was any longer visible. He then put the dead man in a hollow tree at his head — for he wanted to protect him from the wolves — and laid himself down on the ground and moss. And immediately he fell asleep, tired in body, but with a tranquil soul.

Poste Zaratuŝtra, iris plu du horojn kaj fidis la vojon kaj la lumon de la steloj: Ĉar li estis rutina noktiranto kaj ŝatis alvizaĝi ĉiujn dormantojn. Sed kiam la mateno krepuskis, Zaratuŝtra trovis sin en profunda arbaro, kaj vojon li ne plu vidis. Jen li metis la mortinton en kavan arbon apud sia kapo — ĉar li volis lin protekti kontraŭ la lupoj — kaj sin mem sur la grundon kaj la muskon. Kaj tuj li ekdormis, lacakorpe, sen kun senmova animo.

Ensuite Zarathoustra marcha de nouveau pendant deux heures, se fiant à la route et à la clarté des étoiles: car il avait l'habitude des marches nocturnes et aimait à regarder en face tout ce qui dort. Quand le matin commença à poindre, Zarathoustra se trouvait dans une forêt profonde et aucun chemin ne se dessinait plus devant lui. Alors il plaça le corps dans un arbre creux, à la hauteur de sa tête - car il voulait le protéger contre les loups - et il se coucha lui-même à terre sur la mousse. Et aussitôt il s'endormi, fatigué de corps, mais l'âme tranquille.

A continuación Zaratustra volvió a caminar durante dos horas, confiando en el camino y en la luz de las estrellas: pues estaba habituado a andar por la noche y le gustaba mirar a la cara a todas las cosas que duermen. Mas cuando la mañana comenzó a despuntar, Zaratustra se encontró en lo profundo del bosque, y ningún camino se abría ya ante él. Entonces colocó al muerto en un árbol hueco, a la altura de su cabeza - pues quería protegerlo de los lobos - y se acostó en el suelo de musgo. Enseguida se durmió, cansado el cuerpo, pero inmóvil el alma.

Zarathustra continuò il suo cammino ancora per due ore, fidandosi della strada e della luce delle stelle: perché era abituato a camminare di notte e amava vedere in volto tutti coloro che dormivano. Ma quando cominciò a ingrigire, si ritrovò in una profonda foresta, senza più alcuna traccia di strada. Allora mise il morto nel tronco cavo di un albero dietro il suo capo - poiché voleva proteggerlo dai lupi affamati - e si distese per terra sul muschio. Subito si addormento, stanco morto, ma con l'animo saldo.

После этого Заратустра шел еще два часа, доверяясь дороге и свету звезд: ибо он был привычный ночной ходок и любил всему спящему смотреть в лицо. Но когда стало светать, Заратустра очутился в глубоком лесу, и дальше уже не было видно дороги. Тогда он положил мертвого в дупло дерева на высоте своей головы – ибо он хотел защитить его от волков – и сам лег на землю, на мох. И тотчас уснул он, усталый телом, но с непреклонной душою.

Потім ішов Заратустра ще дві години, поклавшись на дорогу й на світло зірок, бо звик до нічних мандрівок і любив дивитися в обличчя всьому, що спить. А коли почало світати, опинився Заратустра в глухому лісі, і далі не було дороги. Тоді поклав він покійника в дупло у себе над головою — щоб до нього не дістались вовки, а сам ліг під деревом на мох. І одразу ж заснув, зморений тілом, але незворушний душею.

Poczem wędrował Zaratustra jeszcze dwie godziny, zawierzając się drodze i światłu gwiazd: gdyż z nawyknienia był nocnym łazęgą i upodobał był sobie spoglądanie śpiącym w oblicza. Gdy ranek szarzeć począł, znalazł się Zaratustra w głębokim borze, gdzie gubiły się już drogi. Wówczas złożył trupa w dziuplaste drzewo u swego wezgłowia, gdyż pragnął go od wilków uchronić; sam zaś spoczął na ziemi we mchu. Niebawem zasnął, zmęczony ciałem, lecz z nieporuszoną duszą.

Nato šel Zarathustra zase dvě hodiny a důvěřoval cestě i záři hvězd: neboť uvykl býti nočním chodcem a rád se všemu spícímu díval do tváře. Ale když se rozbřesklo jitro, shledal Zarathustra, že je v hlubokém lese, a již se neukazovala cesta. I položil mrtvého do dutého stromu k svým hlavám - neboť ho chtěl uchrániti od vlků - a sám ulehl na zemi a mech. A záhy usnul, tělo maje mdlé, než duši nepohnutu.

Potom šiel Zarathustra zase dve hodiny, spoliehajúc sa na cestu i jas hviezd: už si zvykol chodit' v noci a rád sa díval všetkému spiacemu do tváre. No ked' sa nadránom brieždilo, ocitol sa Zarathustra uprostred hlbokého lesa a nebolo vidno nijakej cesty. I položil mŕtveho do dutého stromu nad svoju hlavu - lebo ho chcel chránit' pred vlkmi - a sám si l'ahol na zem do machu. A čoskoro zaspal s telom unaveným, ale dušou nedotknutou.

Ir vėl Zaratustra dvi valandas keliavo - kur kelias vedė ir kaip žvaigždės rodė: nes jis patyręs buvo, kaip naktimis žygiuoti reikia, ir mėgo žvelgt į veidus tų, kuriuos yra aplankęs miegas. Bet kai apyaušriu rytuos dangus paraudo, Zaratustra pamatė, jog girioje gūdžioj jis atsidūrė ir jokio kelio jau nebematyti. Tada lavoną jis įspraudė drevėn galvūgaly prie guolio, nes šitaip nuo vilkų norėjo jį apsaugot, ir pats atsigulė ant žemės samanotos. Iškart akis užmerkė, pavargęs kūnu, tačiau ramia, nesudrumsta siela.