ALSO SPRACH ZARATHUSTRA

En dag hadde Zarathustra lagt seg til å sove under et fikentre; og da det var meget varmt, hadde han lagt armen over ansiktet. Da kom en orm krypende og bet ham i halsen så Zarathustra skrek høyt av smerte. Han tok armen bort fra ansiktet og gransket sin gjest: da gjenkjente slangen Zarathustras øyne, den vred seg og ville flykte. "Ikke så hurtigl" sa Zarathustra, "jeg har jo ikke fått takket deg! Du vekket meg i rette tid, jeg har ennå en lang vei foran meg." "Den vei du har foran deg er kort," sa slangen bedrøvet; "min gift dreper." Zarathustra smilte og sa: "Når døde en drage av slangebitt? - Men ta din gift tilbake. Du er ikke rik nok til å gi meg en slik gave!" Da falt ormen ham igjen om halsen og slikket Zarathustras sår. -

One day had Zarathustra fallen asleep under a fig-tree, owing to the heat, with his arms over his face. And there came an adder and bit him in the neck, so that Zarathustra screamed with pain. When he had taken his arm from his face he looked at the serpent; and then did it recognise the eyes of Zarathustra, wriggled awkwardly, and tried to get away. "Not at all, " said Zarathustra, "as yet hast thou not received my thanks! Thou hast awakened me in time; my journey is yet long." "Thy journey is short, " said the adder sadly; "my poison is fatal." Zarathustra smiled. "When did ever a dragon die of a serpent's poison?" — said he. "But take thy poison back! Thou art not rich enough to present it to me." Then fell the adder again on his neck, and licked his wound.

Iun tagon Zaratuŝtra ekdormis sub figarbo, ĉar varmegis, kaj metis la brakon sur la vizaĝon. Jen venis vipuro kaj mordis en lian kolon, tiel ke Zaratuŝtra ekkriis pro doloro. Preninte la brakon de sia vizaĝo li ekrigardis la serpenton: jen ĝi rekonis la okulojn de Zaratuŝtra, turnis sin mallerte kaj volis foriri. "Sed ne, " diris Zaratuŝtra, "mian dankon vi ankoraŭ ne akceptis. Vekis vi min ĝustatempe, mia vojo estas ankoraŭ longa." "Via vojo estas ankoraŭ kurta, la vipuro diris triste, mortigas mia veneno." Ridetis Zaratuŝtra. "Kiajn drako mortis pro la veneno de serpento?" — li diris. "Sed vian venenon reprenu! Vi estas ne sufiĉe riĉa por donaci ĝin al mi." Jen la vipuro denove ĉirkaŭis lian kolon kaj lekis liajn vundojn.

Un jour Zarathoustra s'était endormi sous un figuier, car il faisait chaud, et il avait ramené le bras sur son visage. Mais une vipère le mordit au cou, ce qui fit pousser un cri de douleur à Zarathoustra. Lorsqu'il eut enlevé le bras de son visage, il regarda le serpent: alors le serpent reconnut les yeux de Zarathoustra, il se tordit maladroitement et voulut s'éloigner. "Non point, dit Zarathoustra, je ne t'ai pas encore remercié! Tu m'as éveillé à temps, ma route est encore longue." "Ta route est courte encore, dit tristement la vipère; mon poison tue." Zarathoustra se prit à sourire. "Quand donc un dragon mourut-il du poison d'un serpent? - dit-il. Mais reprends ton poison! Tu n'en pas assez riche pour m'en faire hommage." Alors derechef la vipère s'enroula autour de son cou et elle lécha sa blessure.

Un día habíase quedado Zaratustra dormido debajo de una higuera, pues hacía calor, y había colocado sus brazos sobre el rostro. Entonces vino una víbora y le picó en el cuello, de modo que Zaratustra se despertó gritando de dolor. Al retirar el brazo del rostro vio a la serpiente: ésta reconoció entonces los ojos de Zaratustra, dio la vuelta torpemente y quiso marcharse. «¡No, dijo Zaratustra; todavía no has recibido mi agradecimiento! Me has despertado a tiempo, mi camino es todavía largo.» «Tu camino es ya corto, dijo la víbora con tristeza; mi veneno mata.» Zaratustra sonrió. «¿En alguna ocasión ha muerto un dragón por el veneno de una serpiente? - dijo. ¡Pero toma de nuevo tu veneno! No eres bastante rica para regalármelo.» Entonces la víbora se lanzó otra vez alrededor de su cuello y le lamió la herida.

Un giorno Zarathustra si era addormentato sotto un albero di fico, faceva caldo, e aveva le braccia piegate sul volto. Una vipera passò e lo morse nel collo, così che Zarathustra urlò dal dolore. Come ebbe tolto le braccia dal volto, guardò il rettile: allora questi riconobbe gli occhi di Zarathustra, si contorse impacciato e voleva fuggir via. "No" disse Zarathustra; "ancora non hai avuto il mio ringraziamento! Tu mi hai svegliato a tempo, la mia strada è ancora lunga." "La tua strada è ormai breve, disse cattiva la vipera; "il mio veleno uccide." Zarathustra sorrise. "Quando mai un drago è morto per il veleno di un rettile?" disse. "Ma riprenditi il tuo veleno! Tu non sei abbastanza ricca, per donarmelo." Allora la vipera si gettò di nuovo sul suo collo e gli leccò la ferita.

Однажды Заратустра заснул под смоковницей, ибо было жарко, и положил руку на лицо свое. Но приползла змея и укусила его в шею, так что Заратустра вскрикнул от боли. Отняв руку от лица, он посмотрел на змею; тогда узнала она глаза Заратустры, неуклюже отвернулась и хотела уползти. "Погоди, – сказал Заратустра, – я еще не поблагодарил тебя! Ты разбудила меня кстати, мой путь еще долог". "Твой путь уже короток, – ответила печально змея, – мой яд убивает". Заратустра улыбнулся. "Когда же дракон умирал от яда змеи? – сказал он. – Но возьми обратно свой яд! Ты недостаточно богата, чтобы дарить мне его". Тогда змея снова обвилась вокруг его шеи и начала лизать его рану.

Якось Заратустра заснув під смоквою, а що була спека, то він поклав руку на обличчя своє. Але підповзла змія і вкусила його у шию, аж Заратустра скрикнув від болю. Коли він забрав руку з обличчя й подививсь на змію, вона впізнала Заратустрині очі, присоромлено відвернулась і хотіла втекти. — Постривай,— сказав Заратустра,— я тобі ще не подякував! Ти вчасно мене розбудила, далека ще в мене дорога. — Коротка вже в тебе дорога,— сумно змія озвалася. — Моя отрута вбиває. Заратустра всміхнувся. — Коли ж це дракон умирав від зміїної отрути? — спитав він. — Та забери свою отруту назад! Ти не така багата, щоб дарувати її мені. Тоді змія знову припала до його шиї і зализала рану.

Pewnego razu w dzień upalny zasnął Zaratustra pod drzewem figowem, zarzuciwszy ramiona na głowę. I oto podpełzła żmija i ukąsiła go w szyję tak mocno, że Zaratustra krzyknął z bólu. Gdy odjął ramię, ujrzał żmiję, która, poznawszy oczy Zaratustry, zwinęła się i chciała umknąć. "Stój - rzekł Zaratustra - jeszczem ci podziękować nie zdążył. Zbudziłaś mnie w porę, długa oczekuje mnie droga". "Krótka jest już twa droga" - rzekła żmija smutnie; - "mój jad zabija". Roześmiał się Zaratustra. "Kiedyż to umarł smok od wężowego jadu? Lecz weźże napowrót swą truciznę! Nie jesteś mi dość bogata w jady, byś je rozdawać mogła". I oto żmija rzuciła mu się ponownie na szyję i lizała zadaną ranę.

Jednoho dne Zarathustra usnul pod fíkovníkem, protože bylo horko, a paže měl položeny přes obličej. Tu přišel had a uštkl ho do krku, takže Zarathustra bolestí vzkřikl. Když paži sňal s obličeje, pohlédl na zmiji: tu poznala Zarathustrovy oči, kroutila se neobratně a chtěla se odplazit. "Sečkej," pravil Zarathustra; "ještěs nepřijala mého díku! Vzbudila jsi mne včas, má cesta je ještě dlouhá." "Tvá cesta je již jen krátká," odpověděla zmije truchlivě: "můj jed usmrcuje." Zarathustra se usmál. "Kdypak by byl drak zemřel jedem hadím?" - pravil. "Ale vezmi si zase svůj jed! Nejsi dost bohatá, abys mi jej darovala." Tu mu zmije znovu padla okolo krku a lízala mu ránu.

Jedného dňa zaspal Zarathustra s rukami na tvári pod fígovníkom, lebo bolo horúco. Tu prišla vretenica a uštipla ho do krku, až Zarathustra od bolesti skríkol. Ked' stiahol ruky z tváre, uvidel hada: ten spoznal Zarathustrove oči, zmätene sa vrtel a chcel sa odplazit'. „Počkaj, povedal Zarathustra, ešte som ti nepod'akoval. Zobudil si ma práve včas, lebo moja cesta je ešte dlhá." „Tvoja cesta je už len krátka, smutne odpovedal had, môj jed zabíja." Zarathustra sa zasmial: „Kedy už zomrel drak od hadieho jedu? - povedal. Len si ber spät' svoj jed! Nie si dost' bohatá, aby si mi ho mohla darovat'." A vretenica sa mu znovu zavesila na krk a lízala mu ranu.

Užsnūdo vieną dieną Zaratustra po figmedžiu atgulęs, pridengęs rankom savo veidą, nes karšta buvo. Tik šit prišliaužusi gyvatė įgėlė jam į kaklą, kad tas iš skausmo net suriko. Numetęs ranką nuo akių, jis žvelgė į gyvatę, o ji, akis pažinus Zaratustros, nevikriai apsisuko ir jau šalin norėjo šliaužti. "Palauk,- Zaratustra prakalbo,- dar tau nepadėkojau! Laiku pažadinai iš miego, dar ilgas mano kelias." - "Dabar jau tavo kelias trumpas,- atsakė jam liūdnai gyvatė,- nuodai manieji mirtini." Zaratustra nusišypsojo. "Ar slibinui nuodai gyvatės yra kada pakenkę? - jis jai atsakė.- Verčiau nuodus tuos pasiimki! Nesi tokia turtinga, kad juos man dovanotum." Tuomet jam vėl gyvatė ant kaklo užsirangė ir ėmė žaizdą jo laižyti.