ALSO SPRACH ZARATHUSTRA

Engang så sjelen foraktelig på legemet, og den gang var denne forakt det høyeste: - den ønsket å se det magert, heslig og utsultet. Slik trodde den å kunne unnslippe sitt legeme og slippe bort fra jorden.

Once the soul looked contemptuously on the body, and then that contempt was the supreme thing: — the soul wished the body meagre, ghastly, and famished. Thus it thought to escape from the body and the earth.

Iam la animo malestime rigardis la korpon: kaj tiam tiu malestimo estis la plej alta: ĝi volis ĝin magra, timiga, malsata. Tiel ĝi kredis eskapi ĝin kaj la teron.

Jadis l'âme regardait le corps avec dédain, et rien alors n'était plus haut que ce dédain: elle le voulait maigre, hideux, affamé! C'est ainsi qu'elle pensait lui échapper, à lui et à la terre!

En otro tiempo el alma miraba al cuerpo con desprecio: y ese desprecio era entonces lo más alto: - el alma quería el cuerpo flaco, feo, famélico. Así pensaba escabullirse del cuerpo y de la tierra.

Una volta l'anima guardava con dispregio il corpo: e questo dispregio era il più alto valore: essa lo voleva magro, orrido, affamato. Così immaginava di sfuggire al corpo e alla terra.

Некогда смотрела душа на тело с презрением: и тогда не было ничего выше, чем это презрение, – она хотела видеть тело тощим, отвратительным и голодным. Так думала она бежать от тела и от земли.

Колись душа дивилась на тіло зневажливо — і зневага тоді була в найбільшій повазі, вона хотіла бачити тіло худим, гидотним, голодним. Так вона думала звільнитися від тіла і від землі.

Niegdyś spoglądała dusza wzgardliwie na ciało; naonczas była ta wzgarda czemś najwyższem; chciała mieć dusza ciało chudem, wstrętnem, zagłodzonem. Mniemała, iż się ciału i ziemi tak oto umknie.

Kdysi duše s pohrdáním shlížela na tělo: a tenkráte toto pohrdání bylo nejvyšší: - chtěla mít tělo hubené, strašlivé, vyhladovělé. Tak doufala, že upláchne jemu a zemi.

Kedysi duša pohŕdavo hl'adela na telo: vtedy bolo toto opovrhovanie tým najvyšším: - chcela mat' telo chudé, hnusné a vyhladnuté. Tak dúfala, že sa vyšmykne jemu aj zemi.

Seniau siela su panieka į kūną žvelgė: ir toji panieka tuomet vertybė buvo, vertybė iš visų didžiausia,- siela norėjo kūną savo matyti liesą, baisų, bado iškankintą. Taip manė ji ištrūkt iš jo ir žemės mūsų.