ALSO SPRACH ZARATHUSTRA

Slik talte den unge mann og gråt bitterlig. Men Zarathustra la armen om ham og førte ham med seg bort.

When Zarathustra had said this, the youth called out with violent gestures: "Yea, Zarathustra, thou speakest the truth. My destruction I longed for, when I desired to be on the height, and thou art the lightning for which I waited! Lo! What have I been since thou hast appeared amongst us? It is mine envy of thee that hath destroyed me!" — Thus spake the youth, and wept bitterly. Zarathustra, however, put his arm about him, and led the youth away with him.

Post kiam Zaratuŝtra diris tion, la junulo kriis kun viglaj gestoj: "Jes, Zaratuŝtra, vi diras la, veron. Mian pereon mi sopiris volante en la alton, kaj vi estas fulmo, kiun mi atendis! Jen kio ankoraŭ mi estas, ekde kiam vi al ni aperis? La envio je vi min detruis!" — Tiel la junulo parolis kaj ploris amare. Sed Zaratuŝtra metis sian brakon ĉirkaŭ lin kaj gvidis lin kun si.

Quand Zarathoustra eut dit cela, le jeune homme s'écria avec des gestes véhéments: "Oui, Zarathoustra , tu dis la vérité. J'ai désiré ma chute en voulant atteindre les hauteurs, et tu es le coup de foudre que j'attendais! Regarde-moi, que suis-je encore depuis que tu nous es apparu? C'est la _jalousie_ qui m'a tué!" - Ainsi parlait le jeune homme et il pleurait amèrement. Zarathoustra, cependant, mit son bras autour de sa taille et l'emmena avec lui.

Ahora él aguarda y aguarda, - ¿a qué aguarda, pues? Habita demasiado cerca del asiento de las nubes: ¿acaso aguarda el primer rayo?».

Quando Zarathustra ebbe detto questo, il giovane gridò gesticolando: "Sì, Zarathustra, tu dici la verità. Quando volevo salire e salire, tendevo verso la mia dissoluzione, e tu sei il fulmine che attendevo! Guarda, che cosa sono ío ancora da che tu sei apparso? È l'invidia di te, che mi ha distrutto!" Così parlò il giovane, e pianse amaramente. -Ma Zarathustra pose il suo braccio intorno a lui e lo condusse via con sé.

Когда Заратустра сказал это, юноша воскликнул в сильном волнении: "Да, Заратустра, ты говоришь истину. Своей гибели желал я, стремясь в высоту, и ты та молния, которой я ждал! Взгляни, что я такое, с тех пор как ты явился к нам? Зависть к тебе разрушила меня!" – Так говорил юноша и горько плакал. А Заратустра обнял его и увел с собою.

Коли Заратустра сказав це, юнак замахав руками і вигукнув: — Так, Заратустро, істину мовиш! Праг нучи вгору, я прагнув свого загину, і ти — та блискавка, на яку я чекав! Бачиш, чим я став, відколи ти з'явився до нас? Заздрість до тебе згубила мене!

Gdy Zaratustra te słowa wyrzekł, zawołał młodzieniec w gwałtownym wybuchu: "O tak, Zaratustro, prawdęś ty mi rzekł! Zaniku swego pożądałem, gdym ku wyżynom chęcią zmierzał, a tyś jest piorunem, którego wyczekiwałem! Spojrzyj, czemże ja jestem od czasu, gdyś się ty zjawił? Zawiść ku tobie zniweczyła mnie!" - Tak oto powiedział młodzieniec i zapłakał gorzko. Zaratustra jednak objął go ramieniem i uwiódł ze sobą.

Teď čeká a čeká - nač jen čeká? Přebývá sídlu mračen příliš nablízku: čeká as na prvý blesk?"

Ked' Zarathustra toto vyriekol, zvolal mladík s prudkými pohybmi: „Áno, Zarathustra, hovoríš pravdu. Túžil som po svojom zániku, ked' som chcel do výšky, a ty si blesk, na ktorý som čakal! Pozri, čo zo mňa ešte zostalo, odkedy si sa nám zjavil? Závist' voči tebe je to, čo ma zničilo!" To povedal mladík a usedavo sa rozplakal. Zarathustra ho však objal a odvádzal so sebou.

Kuomet Zaratustra šią kalbą baigė, vėl susijaudinęs jaunuolis karštai sušuko: "Taip, Zaratustra, tu sakai teisybę. Kada aukštybių siekt norėjau, geidžiau aš pražūties savosios, ir tu esi tas žaibas, kurio aš laukiau! Žiūrėk, kas iš manęs beliko, kai mums tu pasirodei? P a v y d a s tau, ne kas nors kitkas mane visai sužlugdė!"- jaunuolis aiškino ir graudžiai verkė. Tačiau Zaratustra apkabino ir ėmė vestis su savim iš lėto.