ALSO SPRACH ZARATHUSTRA

Zarathustra blir heller ikke vred på dem som selv holder på å bli friske og ennå kaster lengselsfulle blikk etter sin galskap og lusker omkring på sin guds gravsted ved midnatt: men disse tårer skyldes likevel sykdom og et sykt legeme!

Neither is Zarathustra indignant at a convalescent who looketh tenderly on his delusions, and at midnight stealeth round the grave of his God; but sickness and a sick frame remain even in his tears.

Koleras Zaratuŝtra ankaŭ ne la kuracaton, se li milde rigardas sian tromprevon kaj noktmeze ŝteliras ĉirkaŭ la tombo de sia dio: sed malsano kaj malsankorpeco restas al mi ankaŭ liaj larmoj.

Zarathoustra ne s'irrite pas non plus contre le convalescent qui regarde avec tendresse son illusion perdue et erre à minuit autour de la tombe de son Dieu: mais dans les larmes que verse le convalescent, Zarathoustra ne voit que maladie et corps malade.

Tampoco se enoja Zaratustra con el convaleciente si éste mira con delicadeza hacia su ilusión y a medianoche se desliza furtivamente en torno a la tumba de su dios: mas enfermedad y cuerpo enfermo continúan siendo para mí también sus lágrimas.

Né Zarathustra s'adira con il convalescente, quando guarda con tenerezza alla sua illusione e nel mezzo della notte si aggira intorno alla tomba del suo Dio: ma le sue lacrime restano per me malattia e corpo malato.

Не сердится Заратустра и на выздоравливающего, когда он с нежностью взирает на свою мечту и в полночь крадется к могиле своего Бога; но болезнью и больным телом остаются для меня его слезы.

Не гнівається Заратустра й на того, хто одужує, коли той ніжно споглядає оману свою й опівночі скрадається до могили Бога свого; але сльози його для мене усе ще лишаються.

Nie złorzeczy też Zaratustra ozdrowiałemu, gdy się za swym omamem tkliwie obziera, i gdy się o pół nocy wokół grobu swego Boga skrada: lecz chorobą i chorem ciałem są dla mnie nawet i łzy jego.

Ani se nehněvá Zarathustra na uzdravujícího se, jenž se něžně ohlíží za svým bludem a o půlnoci se plíží kol hrobu svého boha: ale též jeho slzy jsou mi jen chorobou a chorým tělem.

Zarathustra sa nehnevá ani na uzdravujúceho sa, ktorý sa nežne obracia za svojím bludom a o polnoci sa plazí okolo hrobu svojho boha: ale aj jeho slzy sú mi len chorobou a chorým telom.

Neniršta ir danties negriežia Zaratustra ant to, kas sveiksta, jei švelniai dairos jis į svają savo apgaulingą ir vidury nakties aplinkui savo Dievo kapą slampinėja: tačiau liga ir kūnas be sveikatos, taip pat ir ašaros dar jo man lieka.