ALSO SPRACH ZARATHUSTRA

Da Zarathustra hadde sagt dette, holdt han inne lik en som ennå ikke har sagt sitt siste ord. Lenge veiet han staven tvilende i sin hånd; endelig begynte han igjen å tale - og hans stemme var forvandlet:

When Zarathustra had spoken these words, he paused, like one who had not said his last word; and long did he balance the staff doubtfully in his hand. At last he spake thus — and his voice had changed:

Dirinte tiujn vortojn, Zaratuŝtra silentis, kiel iu ne dirinta sian lastan vorton; longe li pesis la bastonon dubante en sia mano. Fine li parolis tiel: — kaj lia voĉo estis ŝanĝiĝinta.

Quand Zarathoustra eut prononcé ces paroles, il se tut, comme quelqu'un qui n'a pas dit son dernier mot. Longtemps il soupesa son bâton avec hésitation. Enfin il parla ainsi et sa voix était transformée:

Cuando Zaratustra hubo dicho estas palabras calló como quien no ha dicho aún su última palabra; largo tiempo sopesó, dudando, el bastón en su mano. Por fin habló así: - y su voz se había cambiado.

Quando Zarathustra ebbe detto queste cose tacque, come uno che non ha ancora detto l'ultima parola; a lungo ondeggiò incerto il bastone nella sua mano. Infine così parlò: e la sua voce era cambiata.

Сказав эти слова, Заратустра умолк, как тот, кто не сказал еще своего последнего слова; долго в нерешимости держал он посох в руке. Наконец так заговорил он – и голос его изменился:

Сказавши слова ці, Заратустра замовк, як той, хто ще не сказав свого останнього слова; довго він зважував нерішуче свою патерицю. Потім він так продовжив мову свою — і голос його змінився:

Gdy Zaratustra te słowa wyrzekł, zamilkł wonczas, jako milknie, kto ostatniego słowa jeszcze nie wygłosił; pełen niezdecydowania ważył długo posoch w dłoni. Wreszcie się odezwał: - a przemienił się głos jego.

Když Zarathustra takto promluvil, odmlčel se jako ten, kdo nedopověděl svého posledního slova; jsa na pochybách, dlouho v ruce odvažoval hůl. Posléze promluvil takto - a jeho hlas byl proměněn:

Ked' Zarathustra dopovedal tieto slová, odmlčal sa ako ten, čo nepovedal svoje posledné slovo; v rozpakoch sa dlho pohrával s palicou v ruke. Napokon takto prehovoril: - a jeho hlas sa zmenil.

Pasakęs šitą kalbą, Zaratustra nutilo, kaip tas, kurs savo žodžio paskutinio nėra dar taręs; ilgai jisai sukiojo rankoj lazdą, kažką vis svarstė ir dvejojo. Galiausiai šitaip jis pradėjo - ir balsas jo kitaip suskambo.