ALSO SPRACH ZARATHUSTRA

Da Zarathustra hadde talt slik til sitt hjerte, lesset han liket på ryggen og begav seg av sted. Men før han hadde gått hundre skritt, snek et menneske seg hen til ham og hvisket ham noe i øret - og se, den som talte, var gjøgleren fra tårnet. "Gå bort fra denne byen, Zarathustra," sa han; "altfor mange hater deg her. De gode og rettferdige hater deg og kaller deg sin fiende og forakter; de rett-troende hater deg og kaller deg en fare for folket. Det var ditt hell at folket lo av deg: og i sannhet, du talte som en god gjøgler. Det var ditt hell at du sluttet deg til denne døde hund; da du nedverdiget deg slik, reddet du deg selv for i dag. Men gå bort fra denne byen - ellers hopper jeg over deg i morgen, en levende over et lik." Og da han hadde sagt så meget, forsvant dette menneske; men Zarathustra gikk videre gjennom de mørke gater.

When Zarathustra had said this to his heart, he put the corpse upon his shoulders and set out on his way. Yet had he not gone a hundred steps, when there stole a man up to him and whispered in his ear — and lo! He that spake was the buffoon from the tower. "Leave this town, O Zarathustra, " said he, "there are too many here who hate thee. The good and just hate thee, and call thee their enemy and despiser; the believers in the orthodox belief hate thee, and call thee a danger to the multitude. It was thy good fortune to be laughed at: and verily thou spakest like a buffoon. It was thy good fortune to associate with the dead dog; by so humiliating thyself thou hast saved thy life to-day. Depart, however, from this town, — or tomorrow I shall jump over thee, a living man over a dead one." And when he had said this, the buffoon vanished; Zarathustra, however, went on through the dark streets.

Zaratuŝtra dirinte tion al sia koro, la kadavron surdorsigis kaj pretigis sin por la vojaĝo. Kaj ankoraŭ ne iris li cent paŝojn, jen homo kaŝe al li alkroĉiĝis kaj flustris en lian orelon — kaj jen! Kiu parolis, estis la foirarlekeno de la turo. "Foriru el tiu urbo, ho Zaratuŝtra, li parolis, malamas vin tie tro multaj. Malamas vin la homoj bonaj kaj justaj, kaj nomas vin ilia malamiko kaj malestimanto; malamas vin la kredantoj de la vera kredo, kaj ili nomas vin la danĝero por la amaso. Via feliĉo estis, ke oni vin priridis: kaj vere, vi parolis kiel foirarlekeno. Via feliĉo estis, ke vi kunulis la mortintan hundon; tiel vin humiligante, vi vin savis por hodiaŭ. Sed foriru el tiu urbo — aŭ morgaŭ mi transsaltos vin, vivanto trans mortinton." Kaj dirinte tion la homo malaperis; sed Zaratuŝtra iris plu tra la mallumaj stratetoj.

Quand Zarathoustra eut dit cela à son coeur, il chargea le cadavre sur ses épaules et se mit en route. Il n'avait pas encore fait cent pas qu'un homme se glissa auprès de lui et lui parla tout bas à l'oreille - et voici! celui qui lui parlait était le bouffon de la tour. "Va-t'en de cette ville, ô Zarathoustra, dit-il, il y a ici trop de gens qui te haïssent. Les bons et les justes te haïssent et ils t'appellent leur ennemi et leur contempteur; les fidèles de la vraie croyance te haïssent et ils t'appellent un danger pour la foule. Ce fut ton bonheur qu'on se moquât de toi, car vraiment tu parlais comme un bouffon. Ce fut ton bonheur de t'associer au chien mort; en t'abaissant ainsi, tu t'es sauvé pour cette fois-ci. Mais va-t'en de cette ville - sinon demain je sauterai par-dessus un mort." Après avoir dit ces choses, l'homme disparut; et Zarathoustra continua son chemin par les rues obscures.

Cuando Zaratustra hubo dicho esto a su corazón, cargó el cadáver sobre sus espaldas y se puso en camino. Y no había recorrido aún cien pasos cuando se le acercó furtivamente un hombre y comenzó a susurrarle al oído - y he aquí que quien hablaba era el bufón de la torre. «Vete fuera de esta ciudad, Zaratustra, dijo; aquí son demasiados los que te odian. Te odian los buenos y justos y te llaman su enemigo y su despreciador; te odian los creyentes de la fe ortodoxa, y éstos te llaman el peligro de la muchedumbre. Tu suerte ha estado en que la gente se rió de ti: y, en verdad, hablabas igual que un bufón. Tu suerte ha estado en asociarte al perro muerto; al humillarte de ese modo te has salvado a ti mismo por hoy. Pero vete lejos de esta ciudad - o mañana saltaré por encima de ti, un vivo por encima de un muerto.» Y cuando hubo dicho esto, el hombre desapareció; pero Zaratustra continuó caminando por las oscuras callejas.

Quando Zarathustra ebbe detto questo al suo cuore, si caricò la salma sulle spalle e si pose in cammino. Non era ancora andato avanti cento passi, che un uomo gli si fece incontro e gli sussurrò all'orecchio qualcosa... ed ecco! Colui che parlava era proprio il buffone della torre. "Va' via da questa città, Zarathustra" gli diceva; "qui sono in troppi ad odiarti. Ti odiano i buoni e i giusti, e ti chiamano nemico e spregiatore; ti odiano i credenti della retta fede, e ti chiamano pericolo pubblico. La tua fortuna era che si ridesse di te: e a dire il vero tu parlavi loro come un buffone. La tua fortuna era che ti accompagnavi a questa carogna; umiliandoti in tal modo, ti sei salvato per oggi; ma ora esci da questa città, altrimenti domani io salto su di te come un vivo sopra un morto." E quando ebbe detto questo, scomparve; ma Zarathustra continuò ad andare per i vicoli scuri.

Сказав это в сердце своем, Заратустра взял труп себе на спину и пустился в путь. Но не успел он пройти и ста шагов, как человек подкрался к нему и стал шептать ему на ухо – и гляди-ка, тот, кто говорил, был скоморох с башни. "Уходи из этого города, о Заратустра, – говорил он, – слишком многие ненавидят тебя здесь. Ненавидят тебя добрые и праведные, и они зовут тебя своим врагом и ненавистником; ненавидят тебя правоверные, и они зовут тебя опасным для толпы. Счастье твое, что смеялись над тобою: и поистине, ты говорил, как скоморох. Счастье твое, что ты пристал к мертвой собаке; унизившись так, ты спас себя на сегодня. Но уходи прочь из этого города – или завтра я перепрыгну через тебя, живой через мертвого". И сказав это, человек исчез; а Заратустра продолжал свой путь по темным улицам.

Сказавши так до серця свого, Заратустра завдав собі на спину трупа й вирушив у дорогу. Та не пройшов він і сотні кроків, як до нього хтось підкрався й зашепотів йому на вухо. О, та це ж не хто інший, як блазень із вежі! — О Заратустро,— сказав він,— йди з цього міста геть. Надто багато людей тут тебе ненавидять. Ненавидять тебе добрі і праведні й називають своїм ворогом і ненависником; ненавидять тебе правовірні і кажуть, що ти небезпечний для громади. Твоє щастя, що вони посміялися з тебе: бо й справді, ти говориш, як блазень. Твоє щастя, що ти пристав до отого мертвого пса; цим приниженням сьогодні ти врятував себе. Але йди з цього міста геть — або завтра я перестрибну через тебе, живий через мертвого. Сказавши так, чоловік зник. А Заратустра попростував темними вуличками далі.

Co rzekłszy do swego serca, wziął Zaratustra trupa na plecy i ruszył w drogę. Stu kroków jeszcze nie uszedł gdy podkradł się do niego człowiek jakiś i począł coś szeptać na ucho, - był to ów śmieszek z wieży. "Uciekaj, o Zaratustro, z tego miasta, - szeptał doń; - zbyt wielu nienawidzi cię tutaj. Nienawidzą cię dobrzy i sprawiedliwi, i zwą cię swoim wrogiem a wzgardzicielem; nienawidzą cię wierzący wiary prawej, i zwą cię niebezpieczeństwem dla tłumu. Całe twe szczęście, żeś się do tego zdechłego psa przyłączył; a żeś się tak poniżył, uratowałeś się jeszcze na dzisiaj. Uchodź jednak precz z tego miasta, gdyż jutro przeskoczę przez ciebie ja, żywy, - przez umarłego". - Powiedziawszy to, przepadł człowiek; Zaratustra szedł dalej w ciemne zaułki.

Když Zarathustra takto promluvil k srdci svému, naložil si mrtvolu na záda a dal se na pochod. A neušel ani sto kroků, tu přiblížil se k němu člověk a šeptal mu do ucha - a hle! ten, který mluvil, byl onen šašek z věže. "Odejdi z tohoto města, ó Zarathustro," pravil; "příliš mnoho lidí tě tu nenávidí. Nenávidí tě dobří a spravedliví a jmenují tě svým nepřítelem a povrhovatelem; nenávidí tě věřící pravé víry a jmenují tě nebezpečím pro dav. Tvé štěstí bylo, že se ti smáli: a věz, mluvils jako šašek. Tvé štěstí bylo, že ses přidružil k tomuto zdechlému psu; když jsi se tak ponížil, sám jsi se zachránil pro dnešek. Ale odejdi z tohoto města, sice tě zítra přeskočím, živý mrtvého." A když to dořekl, zmizel ten člověk; Zarathustra však šel dále temnými ulicemi.

Ked' Zarathustra takto prehovoril k svojmu srdcu, vzal si mŕtvolu na chrbát a vydal sa na cestu. No neprešiel ani sto krokov, ked' sa k nemu priblížil akýsi človek a šepkal mu do ucha - a hl'a, bol to onen šašo z veže. „Odíd' z tohto mesta, ó Zarathustra, vravel, vel'mi vel'a l'udí t'a tu nenávidí. Nenávidia t'a dobrí aj spravodliví a majú t'a za svojho nepriatel'a a odporcu; nenávidia t'a veriaci pravej viery a považujú t'a za nebezpečenstvo pre masy. Mal si št'astie, že sa ti smiali: ved' si aj vravel ako šašo. Mal si št'astie, že si sa pridal k tomu zdochnutému psovi; tým ponížením si sa pre dnešok zachránil. No odíd' z tohto mesta, inakšie t'a zajtra preskočím, živý mŕtveho." A len čo to dopovedal, ten človek zmizol; Zarathustra však šiel d'alej tmavými ulicami.

Širdy taip savo pasiguodęs, Zaratustra pakėlė mirusį nuo žemės, užsivertė ant nugaros ir leidosi kelionėn. Dar šimtą žingsnių jis nueit nespėjo, kai prisiartino žmogus kažkoks ir jam ausin šnibždėti ėmė - gi žiū! Žmogus tasai, kuris dabar kalbėjo, tai buvo juokdarys nuo bokšto. "Išeik, o Zaratustra, iš miesto šito,- pasakė jam jisai.- Per daug žmonių tavęs čia neapkenčia. Čia nusistatę prieš tave gerieji ir teisieji - tave jie savo priešu ir niekintoju laiko; taip pat ir tie yra įniršę, tikėjimą kas tikrą išpažįsta,- pavojumi minios tave vadina. Gali dėkot likimui savo, kad miniai tu juokingas pasirodei: ir iš tiesų - kalbėjai tartum juokdarys. Pasisekė dar tau, kad prie to stipusio šunies nagus tu prikišai; kai nusižeminai taip smarkiai, kudašių išnešei šį kartą. Tad dink dabar iš šito miesto - o jeigu ne, tai jau rytoj ir per tave aš stryktelt drįsiu kaip gyvas per negyvą." Pasakęs visa tai, žmogus kaipmat išnyko: Zaratustra iš lėto siaurom tamsiom nuslinko gatvėm.