ALSO SPRACH ZARATHUSTRA

Og her endte Zarathustras første tale som også kalles "fortalen": for her ble han avbrutt av tilrop og støyende latter: "Gi oss det siste menneske, Zarathustra! Gjør oss til disse siste mennesker! Så forærer vi deg overmennesket!" Og hele folket jublet og smattet med tungen. Men Zarathustra ble bedrøvet, og han sa til sitt hjerte:

And here ended the first discourse of Zarathustra, which is also called "The Prologue": for at this point the shouting and mirth of the multitude interrupted him. "Give us this last man, O Zarathustra, " — they called out — "make us into these last men! Then will we make thee a present of the Superman!" And all the people exulted and smacked their lips. Zarathustra, however, turned sad, and said to his heart:

Kaj tie finiĝis la unua parolado de Zaratuŝtra, nomata ankaŭ "la prologo"; ĉar tie interrompis lin la ĝojkriado de la popolo. "Donu al ni tiun lastan homon, ho Zaratuŝtra, — ili kriis, — Igu nin tiu lasta homo! Tiam ni donos al vi la superhomon!" Kaj ĉiuj jubilis kaj klakis la langojn. Zaratuŝtra tamen iĝis trista kaj diris al sia koro:

Ici finit le premier discours de Zarathoustra, celui que l'on appelle aussi "le prologue": car en cet endroit il fut interrompu par les cris et la joie de la foule. "Donne-nous ce dernier homme, ô Zarathoustra, - s'écriaient-ils - rends-nous semblables à ces derniers hommes! Nous te tiendrons quitte du Surhumain!" Et tout le peuple jubilait et claquait de la langue. Zarathoustra cependant devint triste et dit à son coeur:

Y aquí acabó el primer discurso de Zaratustra, llamado también «el prólogo»: pues en este punto el griterío y el regocijo de la multitud lo interrumpieron. «¡Danos ese último hombre, oh Zaratustra, - gritaban - haz de nosotros esos últimos hombres! ¡El superhombre te lo regalamos!. Y todo el pueblo daba gritos de júbilo y chasqueaba la lengua. Pero Zaratustra se entristeció y dijo a su corazón:

E qui finì il primo discorso di Zarathustra, che è detto anche "prologo", perché a questo punto lo interruppe lo schiamazzo e l'allegria della folla. "Daccelo, quest'ultimo uomo, o Zarathustra" gridarono; "fa' che noi siamo questi ultimi uomini! Il tuo Superuomo te lo regaliamo!" E tutto il popolo giubilava e schioccava la lingua. Ma Zarathustra divenne triste e disse al suo cuore:

Здесь окончилась первая речь Заратустры, называемая также "Предисловием", ибо на этом месте его прервали крик и радость толпы. "Дай нам этого последнего человека, о Заратустра, – так восклицали они, – сделай нас похожими на этих последних людей! И мы подарим тебе сверхчеловека!" И все радовались и щелкали языком. Но Заратустра стал печален и сказал в сердце своем:

Тут закінчилося перше Заратустрине слово, зване ще "переднім словом", бо в цьому місці Заратустру урвав крик і радість юрби. "О Заратустро,— гукала вона,— дай нам цю останню людину, зроби нас цими останніми людьми! І ми подаруємо тобі надлюдину!" І юрба раділа, і всі прицмокували язиками. Та Заратустрі стало сумно, і сказав він до серця свого:

Tu zakończył Zaratustra swą pierwszą mowę (zwą ją również i "przedmową"), gdyż w tem miejscu przerwał mu krzyk i radość tłumu: "Daj nam, Zaratustro, tego ostatniego człowieka, - wołali społem - uczyń z nas ostatnich ludzi, a darujemy ci twego nadczłowieka". Lud cały radował się i mlaskał językiem. Zaratustrę wszakże smutek ogarnął; rzekł do serca swego:

A zde domluvil Zarathustra svou prvou řeč, která sluje též "předmluvou": neboť na tomto místě ho přerušily křik a vznícení davu. "Dej nám toho posledního člověka, ó Zarathustro, - tak volali - učiň nás těmi posledními lidmi! A nadčlověka ti darujeme!" A plesal všechen lid a mlaskal jazykem. Zarathustra se však zarmoutil a promluvil k srdci svému:

A tu sa skončila Zarathustrova prvá reč, ktorá sa volá aj „predhovorom": lebo na tomto mieste ho prerušil krik a vzrušenie davu: „Daj nám toho posledného človeka, ó, Zarathustra, - volali, - urob nás tými poslednými l'ud'mi! A nadčloveka ti darujeme!" A plesal všetok l'ud a ml'askal jazykom. Zarathustra však zosmutnel a svojmu srdcu povedal:

Čia baigės prakalba pirmoji Zaratustros,- o ją tik "įžanga" vadinti reikia,- nes sulig žodžiais tais minia džiaugsmu pratrūko. Tad duok mums šitą žmogų paskutinį, o Zaratustra,- minia pradėjo šaukti,- tu mus žmonėm tais paskutiniais padaryki! Ir mes tau antžmogį sutinkam dovanoti!" Ir ėmė džiūgauti minia, liežuviais pliauškint. Tačiau Zaratustra nuliūdo ir mintyse save štai šitaip guodė: