ALSO SPRACH ZARATHUSTRA

Lenge sov Zarathustra, og ikke bare morgenrøden gikk over hans åsyn, men også formiddagen. Men endelig slo han øynene opp: forundret så Zarathustra inn i skogen og stillheten; forundret så han inn i seg selv. Så reiste han seg hastig, lik en sjøfarende som plutselig får se land, og jublet høyt: for han så en ny sannhet. Og således talte han til sitt hjerte:

Long slept Zarathustra; and not only the rosy dawn passed over his head, but also the morning. At last, however, his eyes opened, and amazedly he gazed into the forest and the stillness, amazedly he gazed into himself. Then he arose quickly, like a seafarer who all at once seeth the land; and he shouted for joy: for he saw a new truth. And he spake thus to his heart:

Longe dormis Zaratuŝtra, kaj ne nur la aŭroro pasis lian vizaĝon, sed ankaŭ la mateno. Sed fine la okulojn li malfermis: mire Zaratuŝtra vidis en la arbaron kaj silenton, mire li vidis en sin mem. Tiam li levis sin rapide, kiel moristo, kiu subite vidas landon, kaj jubilis: ĉar li vidis novan veron. Kaj tiele tiam li parolis al sia koro:

Zarathoustra dormit longtemps et non seulement l'aurore passa sur son visage, mais encore le matin. Enfin ses yeux s'ouvrirent et avec étonnement Zarathoustra jeta un regard sur la forêt et dans le silence, avec étonnement il regarda en lui-même. Puis il se leva à la hâte, comme un matelot qui tout à coup voit la terre, et il poussa un cri d'allégresse: car il avait découvert une vérité nouvelle. Et il parla à son coeur et il lui dit:

Largo tiempo durmió Zaratustra, y no sólo la aurora pasó sobre su rostro, sino también la mañana entera. Mas por fin sus ojos se abrieron: asombrado miró Zaratustra el bosque y el silencio, asombrado miró dentro de sí. Entonces se levantó con rapidez, como un marinero que de pronto ve tierra, y lanzó gritos de júbilo: pues había visto una verdad nueva, y habló así a su corazón:

A lungo dormi Zarathustra, e non solo l'aurora si inarcò sulla sua persona, ma anche tutto il corso del mattino. Infine aprì gli occhi: sorpreso, Zarathustra scorse la foresta e il silenzio; sorpreso, scorse il suo intimo. Poi si alzò rapido, come un navigatore che scopre d'un tratto terra, ed esultò: perché vide una nuova verità. E così parlò allora al suo cuore:

Долго спал Заратустра, и не только утренняя заря, но и час дополуденный прошли по лицу его. Но наконец он открыл глаза: с удивлением посмотрел Заратустра на лес и тишину, с удивлением заглянул он внутрь самого себя. Потом он быстро поднялся, как мореплаватель, завидевший внезапно землю, и возликовал: ибо он увидел новую истину. И так говорил он тогда в сердце своем:

Довго спав Заратустра, і не тільки ранкова зоря, а й полудневе сонце зазирнуло йому в обличчя. Та нарешті очі його розплющились. Здивовано глянув Заратустра на ліс і на тишу, здивовано глянув у себе самого. Потім квапно підвівся, як мореплавець, що раптом побачив землю, й зрадів, бо йому відкрилася нова істина. І Заратустра так сказав до серця свого:

Długo spał Zaratustra; nie tylko jutrznia, lecz i przedpołudnie zajrzało w jego oblicze. Wreszcie rozchylił powieki i ze zdziwieniem spojrzał wokół siebie: zadziwił go las i cisza samotna, ze zdziwieniem spojrzał na samego siebie. Poczem zerwał się szybko, jako żeglarz, gdy nagle ląd spostrzeże. Rozradowało się serce jego, gdyż nową prawdę ujrzał. I rzekł naonczas do serca swego:

Dlouho spal Zarathustra, a nejen ranní červánky mu přes tvář přešly, nýbrž i dopoledne. Posléze však otevřelo se jeho oko: udiven pohlédl Zarathustra do lesa i ticha, udiven sám do sebe. Pak se rychle zvedl, jako plavec, jenž pojednou zahlédne zemi, a zajásal: neb zahlédl novou pravdu. A takto poté promluvil k srdci svému.

Dlho spal Zarathustra a po tvári mu prešli nielen ranné zore, ale aj dopoludnie. Nakoniec sa však rozovrelo jeho oko: začudovane pozrel Zarathustra do lesa a do ticha, začudovane pozrel sám do seba. Potom sa rýchlo zdvihol, ako plavec, ktorý zrazu zbadá zem, a zajasal: lebo uvidel novú pravdu. A takto potom prehovoril k svojmu srdcu:

Ilgai Zaratustra miegojo, ir ne tiktai rausva aušra, bet jau ir priešpiečių saulutė jo veidą glamonėjo. Ir kai jo akys atsimerkė, nustebęs žvelgė jis į girią tylią, taip pat ir sau į širdį. Ir šoko jis iškart iš vietos, lyg jūrų keliauninkas būtų, kuris staiga pamatė žemę; ir džiaugsmui jo nebuvo galo, nes tiesą jis išvydo naują. Tuomet jis širdžiai savo taip prakalbo: