ALSO SPRACH ZARATHUSTRA

Dette sa Zarathustra til sitt hjerte, og solen sto i middag: da så han spørrende opp mot himmelen - for over seg hørte han en fugls skarpe skrik. Og se! Der kom en ørn seilende på brede vinger og svinget seg ned mot Zarathustra i store sirkler. En slange hang ned fra den, ikke som et bytte, men som en venninne: den hadde slynget seg om ørnens hals.

This had Zarathustra said to his heart when the sun stood at noon-tide. Then he looked inquiringly aloft, — for he heard above him the sharp call of a bird. And behold! An eagle swept through the air in wide circles, and on it hung a serpent, not like a prey, but like a friend: for it kept itself coiled round the eagle's neck.

Tion Zaratuŝtra parolis al sia koro, kiam la suno kulminis; jen li rigardis demande supren — ĉar super si li aŭdis akran krion de birdo. Kaj jen! Aglo flugis en cirklegoj tra la aero, kaj sur ĝi pendis serpento, ne simile predon, sed amikinon: ĉar ĝi sin fiksis ringe ĉirkaŭ ĝia kolo.

Zarathoustra avait dit cela à son coeur, alors que le soleil était à son midi: puis il interrogea le ciel du regard - car il entendait au-dessus de lui le cri perçant d'un oiseau. Et voici! Un aigle planait dans les airs en larges cercles, et un serpent était suspendu à lui, non pareil à une proie, mais comme un ami: car il se sentait enroulé autour de son cou.

Esto es lo que Zaratustra dijo a su corazón cuando el sol estaba en pleno mediodía: entonces se puso a mirar inquisitivamente hacia la altura - pues había oído por encima de sí el agudo grito de un pájaro. Y he aquí que un águila cruzaba el aire trazando amplios círculos y de él colgaba una serpiente, no como si fuera una presa, sino una amiga: pues se mantenía enroscada a su cuello.

Questo disse Zarathustra al suo cuore, quando il sole stava a mezzogiorno: guardò allora con sguardo interrogativo il cielo, perché udiva su di lui il grido acuto di un uccello. Ed ecco! Un'aquila roteava in larghi giri per l'aria, e ad essa stava appeso un serpente, non come una vittima, ma come un amico: perché si teneva attorcigliato al suo collo.

Так говорил Заратустра в сердце своем, а солнце стало уже на полдень; тогда он вопросительно взглянул на небо: ибо услышал над собою резкий крик птицы. И он увидел орла: описывая широкие круги, несся тот в воздух, а с ним – змея, но не в виде добычи, а как подруга: ибо она обвила своими кольцами шею его.

Так сказав Заратустра до серця свого, як сонце підбилося вже до полудня; і звів запитально він очі вгору, бо почув над собою різкий покрик птаха. І диво! В повітрі широкими колами кружляв орел, а з ним — змія, але не як здобич, а як подруга, бо обкрутилася кільцями навкруг його шиї.

Samotnikom pieśń swą zaśpiewam i samowtórom; a kto uszy ma dla niesłychanego, temu serce swojem szczęściem obciążę.

Tak promluvil Zarathustra k srdci svému, když slunce stálo v polednách: tu pohlédl tázavě do výše - neb nad sebou zaslechl ostrý ptačí skřek. A hle! Orel kroužil vzduchem v širokých kruzích a na něm visel had, ne jako lup, než jako přítel: neboť byl obtočen kol jeho krku.

Tak hovoril Zarathustra k svojmu srdcu, ked' slnko stálo na vrchole: a spý-tavo sa pozrel do výšav - lebo nad sebou začul ostrý škrekot vtáka. A hl'a! Orol krúžil vzduchom v širokých oblúkoch a na ňom visel had, no nie ako korist', ale ako priatel': držal sa obtočený okolo jeho krku.

Kol širdžiai savo taip Zaratustra kalbėjo, vidurdienį jau saulė rodė: bet štai staiga nustebęs jisai aukštyn sužiuro - mat virš savęs išgirdo paukščio kryksmą čaižų. Gi žiū! Ore erelis didžiuliais ratais sklandė, po juo gyvatė maskatavo, bet neatrodė, jog tatai pagautas grobis būtų - į draugę jo labiau ji panėšėjo, nes kaklą jam apsivyniojus buvo.